Ik heb enorm respect voor de kracht en inventiviteit van mensen die trauma hebben meegemaakt. Ook als diezelfde creativiteit, vaak veelal onbewust als reactie op de gebeurtenis, ze in patronen slaat. Ons lichaam is een bijzonder instrument dat informatie geeft, soms voor ons kiest hoe te handelen, maar dat ook leerbaar is. Leerbaar in de zin dat lichaam, voelen en denken samen gaan werken om versteende patronen om te buigen. Want onze hersenen zijn plastisch en kunnen tot op hoge leeftijd nieuwe connecties maken.
In samenspelen is alles mogelijk, want je kunt de regels of rollen veranderen, maar ook het thema of de uitkomst. Je kunt dingen doen die je nooit zou durven en dingen zeggen die je eigenlijk niet mag. Door improvisatie onderzoeken we actief de verschillende mogelijkheden van reageren, dagen we de vaste reactie, en daarmee overtuiging, uit. Het leert flexibiliteit omdat je in het leven nooit weet wat je te wachten staat. En juist die flexibiliteit, het omgaan met verrassingen, is iets wat voor veel mensen moeilijk is. Zeker bij mensen met vastgeslagen patronen kan het een bevestiging zijn van een onderliggende overtuiging: “Ik ben niet goed genoeg, ik had beter moeten weten, ik moet nog beter opletten.” Door te spelen met die overtuigingen, door te bewegen, letterlijk en figuurlijk, door te ervaren, door met humor en speelsheid ook lastige thema’s te onderzoeken, ervaar je wat je lichaam zeggen wil of te zeggen heeft.
Hierin samen oplopen om te zien wat er is, wat nodig is en daarin te veranderen vind ik bijzonder. Ik hoop wat zachtheid te brengen, om in gezamenlijkheid te leren voelen en daarbij te kunnen zijn. Dat mensen die ik ontmoet ervaren wat hun grenzen zijn, wat hun wensen zijn en dat die belangrijk zijn.